Mehdi Majd

دیروز پائولو مالدینی مدافع سابق تیم ملی فوتبال ایتالیا و بازیکن فقط و فقط باشگاه آث میلان (۲۵ سال، فقط در یک باشگاه!) با فوتبال خداحافظی کرد. بازیکنی بی نظیر و انسانی شایسته. او در تمام دوران بازی خود همه ویژگیهای یک قهرمان را داشت و بارها با باشگاه میلان قهرمان ایتالیا و اروپا شد. اما با تیم ملی ایتالیا هیچ قهرمانیی بدست نیاورد، در حالی که واقعاً شایسته آن بود و دو بار هم تا مرز آن رفت. هر وقت فینال یورو ۲۰۰۰ رو به یاد میارم اشکم در میاد …

پائولو مالدینی یکی از آدمهای خاص زندگی من بود و من این پست را نه فقط بخاطر خداحافظی او بلکه شاید بخاطر همین مفهوم «خاص» می نویسم. نمی دونم این مفهوم رو چجوری توضیح بدم ولی یه جور نگاه رمانتیک به چیزهایی است در زمینه های مختلف. مخصوصاً چیزهایی که خیلی معروف و همه گیر نبوده باشن و خودت با اونها ارتباط برقرار کرده باشی. وقتی من در جام جهانی ۱۹۹۰ طرفدار تیم ملی فوتبال ایتالیا شدم و مجذوب دو بازیکن به نامهای پائولو مالدینی و روبرتو باجو، نه هیچگونه اطلاعاتی از این تیم و این بازیکنها داشتم و نه هیچ کس دورو برم طرفدار اینها بود و چیزی می گفت. این حس و حال صرف خودم بود که شکل گرفت و تا سالهای سال در انواع و اقسام پیروزیها و شکستها ادامه داشت و ذره ای از آن کم نشد. من با این تیمها و با این آدمها زندگی کردم. اونها رو در خودم دیدم و خودم رو در اونها.

خلاصه خاص بودن مفهومی بود که در همه زندگیم بهش اهمیت می دادم و در کودکی ازش لذتهای فوق العاده ای می بردم، اما در بزرگسالی … نمی دانم! … یه جورایی زیر سؤال رفته! آیا این مفهوم خوبه؟ آیا میشه با این مفهوم همچنان زندگی کرد و از زندگی لذت برد؟ آیا آن افکار، احساسها، علایق و آدمهای کودکی همچنان می تونن برام خاص باشن؟ اگر نه، آیا چیزهای دیگری هست که برام مفهوم خاص بودن را ایجاد کنند؟ … یا آنکه نه می بایست صورت مسئله را پاک کنم و این مفهوم را کلاً بیخیال شم؟ اونوقت آیا زندگی باز هم مملو از حس و حالهای خوب و متفاوت خواهد بود؟

کلاً اینو فهمیدم که زندگی در واقعیت خشن تر از این حرفهاست و دیدگاههای رمانتیک همراه با مفهوم مهم دیگری چون «تعهد» می تونن مضر باشن حتی. اما خوشبختانه دیدگاه دیگری هم هست (به اصطلاح خودمون: «کارآفرینانه») که میگه میشه هر کاری که می کنی و هر چیزی که می سازی «خاص» بسازی و نسبت بهش احساس خاصی داشته باشی و از این کار به وجد بیای. خب این جای امیدواریه. میشه خلق کرد و به هر چیزی «خاصیت» بخشید.